Shadows In Silence

I Lived On The Moon

2010-10-14T22:41:00.003+03:00

Η Γεωργία έχει ποικίλους τρόπους για να σε κάνει κουρέλι εν μία νυκτί. Ένας από αυτούς είναι όταν σου στέλνει τέτοια βίντεο, όπως αυτό που ακολουθεί, και σε κάνει να μένεις ξάγρυπνος μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες

PS>: I HATE YOU!!!! :P

21/07/1978 - 06/05/2010

2010-05-06T17:50:00.004+03:00

Ήταν το πρώτο τραγούδι που μου έβαλες να ακούσω...με ρώτησες αν μου αρέσει και σου απάντησα θετικά. Σου φάνηκε περίεργο γιατί στους υπόλοιπους φίλους σου δεν αρέσει. Ας είναι, λοιπόν, το πρώτο τραγούδι που θα ακούσεις από ψηλά... Καλό ταξίδι...

We're walking in the air
We're floating in the moonlit sky
The people far below are sleeping as we fly

I'm holding very tight
I'm riding in the midnight blue
I'm finding I can fly so high above with you

Far across the wold
The villages go by like trees
the rivers and the hills
The forest and the streams

Children gaze open mouth
Taken by suprise
Nobody down below believes their eyes

We're surfing in the air
We're swimming in the frozen sky
We're drifting over icy
mountains floating by

Suddenly swooping low on an ocean deep
Arousing of a mighty monster from its sleep
We're walking in the air
We're floating in the midnight sky
And everyone who sees us greets us as we fly

*************

Portal

2010-05-05T13:51:00.003+03:00

Στέκεσαι απ' έξω,
κοιτάζοντάς την.
Φοβούμενος να χτυπήσεις
την πόρτα μπροστά σου.
Πόσες φορές βρέθηκες στο χείλος
αλλά ήσουν τόσο τρομαγμένος να περάσεις;
Τι είναι αυτό που φοβάσαι;
Το άγνωστο απλώνεται μπροστά.
Τι σε περιμένει στην άλλη πλευρά;
Ένας τρόπος υπάρχει
για να μάθεις.
Η πόρτα ανοίγει;
Θα μπεις;

Carnival Of Rust

2010-03-21T00:40:00.005+02:00

Ευχαριστώ τη Γεωργία που μου...κατέστρεψε το Σ/Κ με αυτό το κομμάτι!!!

D' you breathe the name of your saviour in your hour of need,
And taste the blame if the flavor should remind you of greed?
Of implication, insinuation and ill will, 'til you cannot lie still,
In all this turmoil, before red cape and foil come closing in for a kill

Come feed the rain
'cause I'm thirsty for your love dancing underneath the skies of lust
Yeah, feed the rain
'cause without your love my life ain't nothing but this carnival of rust

It's all a game, avoiding failure, when true colors will bleed
All in the name of misbehavior and the things we don't need
I lust for after no disaster can touch, touch us anymore
And more than ever, I hope to never fall, where enough is not the same it was before

Come feed the rain...
'cause I'm thirsty for your love dancing underneath the skies of lust
Yeah, feed the rain
'cause without your love my life ain't nothing but this carnival of rust
Yeah, feed the rain
'cause I'm thirsty for your love dancing underneath the skies of lust
Yeah, feed the rain
'cause without your love my life ain't nothing but this carnival of rust

Don't walk away, don't walk away, oh, when the world is burning
Don't walk away, don't walk away, oh, when the heart is yearning
Don't walk away, don't walk away, oh, when the world is burning
Don't walk away, don't walk away, oh, when the heart is yearning

Forever After

2010-03-11T22:55:00.004+02:00

Μερικές φορές
η ζωή είναι ένα παράξενο όνειρο.
Κι μερικές φορές μπορεί να μοιάζει
ακόμα και με έναν γνωστό εφιάλτη,
αλλά παραμένει θολή.

Όταν η τιμή είναι παγωμένη,
ώστε οι τσέπες να μεγαλώσουν
και ο εγωισμός να γίνει έντονος,
τι σημασία έχει αν παγώσουν κι οι πολιτικές;

Μικρό μου λιοντάρι,
άφησέ τους με τα ψέματα,
την απάτη και τα δάκρυα.
Ο χρόνος θα δείξει
κι αυτός πετά μακριά...
οπότε τι σημασία έχει;

Η ζωή είναι μια άγραφη νουβέλα.
Ένα αιώνιο παραμύθι,
τόσο σκοτεινό όσο και θολό.
Ναι μικρό μου,
αντίο στην αγάπη
γιατί δεν έχω σκληραγωγηθεί.

Είτε η ζωή είναι μικτή είτε τόσο μεγάλη,
δεν έχω τις απαντήσεις αλλά εύχομαι
να γνώριζα λιγότερα.
Γιατί μερικές φορές η ζωή είναι μια
δυσάρεστη ευτυχία.

Ναι μικρό μου,
σε όποια μεριά βρεθεί
σ' αυτό τον άστατο τροχό της μοίρας,
Όπου κι αν το ζάρι σταθεί
για πάντα από τώρα,
απλά μη με κάνεις να ανυπομονώ.

Σε μακρινά μέρη
ο ήλιος ανατέλει πάνω από τον ορίζοντα.
Οι αναμνήσεις χάνονται
όπως τα φθινοπωρινά φύλλα
και μπουμπούκια ελπίδας ανθίζουν
αιώνια.

One Last Goodbye

2010-02-09T23:53:00.007+02:00

Η φίλη Εύα με κάλεσε να παίξω ένα παιχνίδι, λόγω της ερχόμενης μέρας του Αγίου Βαλεντίνου, γράφοντας μια ιστορία αγάπης. Κάθισα λοιπόν δυο βράδια και σχεδίασα το κείμενο και έβαλα τα δυνατά μου να μην γράψω κάτι μακροσκελές αλλά περιεκτικό. ελπίζω να μη σας απογοητεύσω!

Μέχρι πού θα έφτανες για τον άνθρωπο που αγαπάς;

Ο Ηλίας γνώρισε την Φένια σε ένα πάρτυ που έδωσε ο φίλος του, ο Μένιος, όταν ο δεύτερος πήρε το πτυχίο του στην Ιατρική. Ο Ηλίας αποφάσισε να σταματήσει στην ειδικότητα της νοσηλευτικής, μιας και αγαπούσε να φροντίσει άρρωστους συνανθρώπους του. Η Φένια, μια πανύψηλη και κάτασπρη κοπέλα, ήταν φοιτήτρια στη Νομική Σχολή, στο τελευταίο έτος της.

Αυτό που λένε ότι υπάρχει ο έρωτας με την πρώτη ματιά, συγκλόνισε την ψυχή του Ηλία στη θέα της πανέμορφης Φένιας. Η καρδιά του άρχισε να φτερουγίζει, σαν πεταλούδα που τρόμαξε από το βουητό του αέρα. Για ώρες καθόταν και τη χάζευε, χωρίς καν να κάνει την κίνηση να την πλησιάσει. Δεν ήταν δειλός. Ήταν αδύναμος. Το πάρτυ είχε τελειώσει αργά το βράδυ κι ο Ηλίας παρέμεινε να κοιτάζει το κενό, σαν να είχε παραισθήσεις ότι μπροστά του ακόμα βρισκόταν η Φένια…

Ένα χρόνο αργότερα συναντήθηκαν τυχαία σε ένα εμπορικό κέντρο. Γνώριζε πως έπρεπε να κάνει την πρώτη κίνηση και να την πλησιάσει, έστω να της πει ένα ξερό «γεια σου», μα πριν καν προλάβει να οργανώσει το σχέδιο στο μυαλό του, η Φένια τον είχε ήδη προσεγγίσει.
«Γεια. Εσένα δε σε είδα πέρυσι στο πάρτυ του Μένιου;» τον ρώτησε. Ο Ηλίας για δευτερόλεπτα έχασε τη μιλιά του.
«Ναι..» της είπε ξερά. Η Φένια χαμογέλασε και του έκανε πρόταση να πιούνε καφέ στην καφετέρια του εμπορικού… Ο καφές έφερε τον δεύτερο καφέ, κι αυτός με τη σειρά του τον τρίτο, μέχρι που για 4 περίπου μήνες οι δυο τους συναντιόντουσαν σχεδόν καθημερινά. Η σχέση τους προχώρησε περισσότερο. Αυτή η συνάντηση, δεν έπρεπε να γίνει ποτέ όμως. Ο Ηλίας έμαθε πως η Φένια επρόκειτο να ταξιδέψει στο εξωτερικό μόλις τελείωνε τις σπουδές της, για να υποβληθεί σε ιατρικές εξετάσεις. Αργότερα του εξήγησε πως αυτό το ταξίδι θα καθόριζε σημαντικά την πορεία της υγείας της και πως από τα αποτελέσματα της θεραπείας που θα έκανε, θα κρινόταν αυτό που ο Ηλίας φοβόταν: πόσος χρόνος τους είχε απομείνει για να χαρούν το πάθος και τον έρωτά τους.

Οι μέρες μέχρι την αναχώρηση περνούσαν γρήγορα αλλά ευχάριστα. Το γεγονός του ταξιδιού για τη θεραπεία της Φένιας δεν συζητήθηκε καθόλου όλον αυτόν τον καιρό, όχι επειδή το ζήτησε η Φένια, αλλά γιατί ο Ηλίας θεώρησε πως δε θα άφηνε τίποτα να μπει ανάμεσά τους. Η Φένια συνέχισε τη σχολή της και λίγο αργότερα γιόρτασαν όλοι μαζί την απόκτηση του πτυχίου της.

Η νύχτα πριν το ταξίδι είχε φτάσει. Ο Ηλίας κρατούσε στην αγκαλιά του τη Φένια κάτω από την ημισέληνο, σε ένα παγκάκι του γειτονικού του πάρκου και, χαϊδεύοντας απαλά τα μαλλιά της με το ένα του χέρι, έπιασε με το άλλο ένα κουτάκι και το άνοιξε μπροστά της με μια κίνηση. Το ελάχιστο φως του φεγγαριού χάθηκε μπροστά στη λάμψη ενός διαμαντένιου δαχτυλιδιού. Η Φένια έχασε τη γη κάτω από τα πόδια της.
«Γιατί το έκανες αυτό;» ρώτησε με δάκρια στα μάτια τον Ηλία. Εκείνος απλά έγειρε το κεφάλι του προς τη μεριά της και τη φίλησε, όπως φιλούν τα σχολιαρόπαιδα την πρώτη τους φορά. Η Φένια δε μίλησε. Παρά χαμήλωσε το κεφάλι της για λίγα λεπτά κι ύστερα ακούμπησε το πηγούνι της στο κεφάλι του «Μόλις τελειώσουν όλα» του είπε «στο υπόσχομαι».

…Πέρασαν σχεδόν τρεις μήνες χωρίς ο Ηλίας να έχει κάποιο ουσιαστικό νέο σχετικά με την πορεία της υγείας της Φένιας. Στην πραγματικότητα οι γονείς της δεν ήθελαν να δίνουν δικαιώματα όσο ακόμα βρίσκονταν στο εξωτερικό μαζί με την κόρη τους, πόσο μάλλον να ανακοινώνουν δυσάρεστα νέα. Τα πιο άσχημα δυστυχώς έφτασαν στα αυτιά του Ηλία. Η Φένια αργόσβηνε αλλά ο Ηλίας δεν ήταν κοντά της όπως εκείνος θα ήθελε. Με την πρώτη ευκαιρία, τα εισιτήρια για τη νέα Υόρκη είχαν εκδοθεί και οι βαλίτσες είχαν ήδη περάσει τα συστήματα ασφαλείας. Ο Ηλίας σε λίγες ώρες θα βρισκόταν δίπλα της.

…Η Φένια φαινόταν ταλαιπωρημένη, βλέποντάς την από το τζάμι στην πόρτα του δωματίου της.
«Πέρασε» είπε η μητέρα της στον Ηλία «μου είπε ότι θα σε περιμένει». Η καρδιά του άρχισε να χτυπάει σαν τρελή από το φόβο, τη θλίψη και την οργή. Αλλά ο Ηλίας δεν ήθελε να το δείξει αυτό μπροστά στη Φένια. Πλησίασε κοντά της. Εκείνη μισάνοιξε τα μάτια της και του έσκασε ένα αδύναμο χαμόγελο. Για τον Ηλία ήταν αρκετό.

Πέρασε σχεδόν μιάμιση ώρα, όπου σε όλη τη διάρκεια ο Ηλίας έλεγε τα νέα του, ενώ παράλληλα έπνιγε τον πόνο του, εξιστορώντας στη Φένια αστεία περιστατικά που συνέβησαν στην κλινική όπου εργαζόταν. Μια ηλικιωμένη έκανε καμάκι για τέσσερις συνεχόμενες μέρες σε ένα νεαρό –για την ηλικία της- γιατρό μπροστά στη γυναίκα του, ένας τραυματίας χόρευε σάμπα κάθε βράδυ παρέα με τις νοσοκόμες όταν ήταν η ώρα της εφημερίας και διάφορα άλλα!
Η Φένια έσκασε άλλο ένα αδύναμο χαμόγελο και, πασχίζοντας να εκπνεύσει, σήκωσε το χέρι της και ακούμπησε το δείκτη της στα χείλη του Ηλία. Εκείνος κατάλαβε πως κουράστηκε –και λογικό ήταν αφού δεν σταμάτησε καθόλου να μιλάει.
«Θες να σε αφήσω να ξεκουραστείς;» τη ρώτησε. Η Φένια κούνησε αρνητικά το κεφάλι της.
«Θες να σου φέρω κάτι; Να φωνάξω τους γονείς σου; Τη νοσοκόμα;» ξαναρώτησε. Η κίνηση του κεφαλιού της Φένιας παρέμεινε αρνητική.
«Πες μου, αν μπορείς, αν θες να μου πεις κάτι» είπε ο Ηλίας συγκαταβατικά.

Η Φένια σήκωσε τα δυο της χέρια και τα άπλωσε γύρω από τον αυχένα του. Με αργή κίνηση έφερε τον Ηλία κοντά στο στέρνο της και ακούμπησε το κεφάλι του στη μεριά της καρδιάς της που χτυπούσε αργά. Πήρε μια βαθιά ανάσα και από τα χείλη της κατάφερε να δραπετεύσει μια μόνο λέξη.

«Δέχομαι»…

In The Dark

2010-01-20T18:52:00.003+02:00

Standing in the rain
Thinking of a way
To keep these feelings inside
Walk away from here
Before the words appear
I will be silent

Here in the dark
I feel electric
I sense my skin in between the waves
I am human, I am criminal
But I feel life here in my heart again

I hide behind the walls
So you don't notice me at all
But it hurts me so
I'm waiting in the wind
Whispering the things
I want you to know...

Shadows Of The Moon (part 08)

2010-01-06T22:48:00.003+02:00

"Λίγοι άνθρωποι φτάνουν στην απέναντι όχθη.
Οι υπόλοιποι τρέχουν πάνω-κάτω σ' αυτήν την πλευρά της στεριάς."
Βούδας

...Η κάμαρα της Άισα φωτιζόταν αμυδρά από τις χλωμές αχτίδες του φεγγαριού, το οποίο μόλις που στάθηκε στη μέση του σκοτεινού, χωρίς αστέρια, ουρανού. Τα λιγοστά μικρά σύννεφα κυνηγούσαν σαν μικρά παιδιά την πανσέληνο καθώς αυτή μάταια πάσχιζε να δείξει το δρόμο της επιστροφής σε κάθε μοναχικό ταξιδιώτη. Τα παιχνιδίσματα των σκιών στο προσκέφαλο της Άισα, από τις φυλλωσιές των ψηλών δέντρων, δημιουργούσαν στον πέτρινο τοίχο εικόνες από μια άλλη διάσταση σχεδόν ονειρική, προβάλλοντας σε αργή κίνηση μια στιγμή γιορτής, έναν ξέφρενο χορό δεκάδων μεθυσμένων αερικών από τη μαγευτική μουσική των φύλλων στο χάιδεμα του αέρα.

Διαβάστε περισσότερα »»»

2009-12-05T11:06:00.001+02:00

To betray you must first belong...

Ναι σε σένα το λέω!

Χαιρομαι...και δεν ειναι εγωιστικο!

2009-11-21T14:23:00.004+02:00

...με ορισμένα γεγονότα που έχουν συμβεί στη ζωή μου.

...που μπορώ να πω ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!...υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μου που μπορώ και τους κάνω ευτυχισμένους. Γιατί μέσα από την ευτυχία τους μπορώ και εισπράττω το μερίδιο που μου αναλογεί, χωρίς να ψάχνω εδώ κι εκεί..και δεν είναι εγωιστικό να χαίρεσαι κι εσύ με την ευτυχία των άλλων!

...να ακούω σωστά πράγματα από τους (μέχρι πρότινος) λάθος ανθρώπους. Αυτό μου δίνει δύναμη να ανοίξω τα μάτια μου και να ξεχωρίσω ποιος νοιάζεται πραγματικά και ποιος νοιάζεται φαινομενικά...και δεν είναι εγωιστικό να ξεστραβώνεσαι μερικές φορές!

...με τους ανθρώπους (κι όχι ΑΤΟΜΑ!) που έχω δίπλα μου. Με αυτούς που ΕΙΝΑΙ δίπλα μου κι όχι αυτούς που απλά ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ δίπλα μου. Με αυτούς που λένε λέξεις πάνω στην πρώτη βραδιά κι όχι με αυτούς που περιμένουν σκόπιμα να περάσει ένα χρονικό διάστημα...και δεν είναι εγωιστικό να θες από τον άλλο να είναι ο εαυτός του!

...με την L. που τα βρήκε με τον C. (καιρός ήταν παιδιά!). Χαίρομαι που είναι μαζί, όχι για όσο κρατήσει (όπως πιστεύουν) αλλά για όσο θέλουν! Χαίρομαι που με ζήτησαν με το πρωινό ξύπνημα και που τους είχα αγκαλιά -σαν μωρά- λίγο πριν σηκωθώ να φτιάξω τον 2ο καφέ! Χαίρομαι που «έφαγα» ένα ολόκληρο βράδυ για να δω μια ταινία που βαριόμουν αλλά περισσότερο γιατί τους χάζευα έτσι τρυφερά που κοιμόντουσαν ο ένας κουλουριασμένος στον άλλο...και δεν είναι εγωιστικό να περιμένεις τη στιγμή που θα σκάσουν κάτω στο πάτωμα σαν καρπούζια στις 5 τα ξημερώματα!

...που υπάρχουν στιγμές στη ζωή μου, όπου γνωρίζω ανθρώπους με διαφορετικό χαρακτήρα, ενδιαφέρονται, όπου προέρχονται από την άλλη άκρη του νήματος και τελικά συναντιόμαστε κάπου στη μέση. Ιδιαίτερα όταν αυτοί δε σε παρεξηγούν όταν φωνάζεις σαν υστερικός βραδιάτικα και σε ακούει όλη η περιοχή, όταν δεν τους παρεξηγείς που σου κολλάνε ταμπέλες για να σπάσετε πλάκα, όταν χαζεύετε το ταβάνι γιατί έχετε εξαντλήσει όλα τα θέματα συζήτησης...και δεν είναι εγωιστικό να περιμένεις μεγάλα πράγματα από αυτούς!

...με τις ανιδιοτελείς σχέσεις κι αυτές θα κρατήσω..και δεν είναι εγωιστικό να παίρνεις από τους άλλους...τη στιγμή που θεωρούν ότι τους έχεις δώσει τα καλύτερα!

...γιατί όσοι καταλάβουν τι εννοώ με αυτά που έγραψα, θα είναι σαν να με ξέρουν από παλιά...και δεν είναι εγωιστικό όταν ο άλλος νιώθει όπως εσύ.

Απλά γίνεστε ένα.

2009-11-10T23:36:00.001+02:00

I love walking in the rain,
because then no one knows I'm crying.

Echoes

2009-10-14T21:16:00.003+03:00

Μου λείπεις...

(Είσαι εδώ...)

Σε σκέφτομαι...

(Αντέχω...)

Νιώθω...

(Φοβάμαι...)

Θέλω...

(Δεν μπορώ...)

Είμαι...

(Δε ζω...)

Αισθάνομαι...

(Τρέμω...)

Γνωρίζω...

(Θα τα καταφέρω...)

Έρχομαι...

(Μη φύγεις...)

Σε βλέπω...

(Χάνομαι...)

Ελπίζω...

(Πεθαίνω...)

Ναυαγός

2009-10-08T23:35:00.002+03:00

Πλέον όχι ακυβέρνητα,
φουσκωμένα, άσπρα,
ικετευτικά κύματα
πάνω από έναν ουράνιο,
κινούμενο ωκεανό.
Ρεύμα του μπλε
πάνω σε μεσόγεια γη.

Πέρα από την απόγνωση,
την άπλετη θλίψη,
για καιρό κατατροπώνεται η πίστη.
Κι έρχεται το αύριο
με άδεια δακρυσμένα φύλλα,
καταμεσής της καταχνιάς.
Η ελπίδα ακόμα αναδύεται.

Καλωσορίζοντας τη γέννηση,
φτάνοντας αργά,
η μητέρα γη αναστενάζει,
βαριά αναπνέει
δίνοντας ζωή στις δροσοσταλίδες

*************

Αύγουστος 1999

2009-08-11T03:15:00.000+03:00

Τι είναι τελικά τα 10 χρόνια;

Πώς περνάει έτσι ο χρόνος...κι είμαι σίγουρος πως οι πληγές ακόμα δεν έχουν γιατρευτεί. Λίγες μέρες μόνο αρκούσαν για να σε αγαπήσει ο καθένας, για το γέλιο σου, τα αστεία σου ακόμα και για τις άσχημες στιγμές σου. Η αγάπη αυτή δεν ήταν ερωτική, δεν ήταν φιλική...η αγάπη αυτή δεν έχει πρόσωπο και δε μετριέται στα δάχτυλα των χεριών.
Ξέρω πως τόσο καιρό δεν είσαι μόνη...γιατί η μοίρα δε θέλησε να φύγεις μοναχή αλλά παρέα με τον άνθρωπο που ανταλλάξατε αιώνιους όρκους αγάπης, συντροφιάς και συμπόνοιας.

Πέρασαν κιόλας 10 γεμάτα χρόνια και τα λόγια μου δεν είναι αρκετά για να σου πω πόσο μας λείπεις...πόσο μου λείπεις...κι ας σε γνώριζα μονάχα λίγες ημέρες. Τα συναισθήματα δεν μετριούνται ημερολογιακά...διαρκούν για πάντα.

Το τραγούδι είναι για σένα. Οι στίχοι θα μπορούσε να είχαν γραφτεί ακόμα και για σένα.

Spend all your time waiting
For that second chance
For a break that would make it okay
There's always one reason
To feel not good enough
And it's hard at the end of the day
I need some distraction
Oh beautiful release
Memory seeps from my veins
Let me be empty
And weightless and maybe
I'll find some peace tonight

In the arms of an angel
Fly away from here
From this dark cold hotel room
And the endlessness that you fear
You are pulled from the wreckage
Of your silent reverie
You're in the arms of the angel
May you find some comfort there

So tired of the straight line
And everywhere you turn
There's vultures and thieves at your back
And the storm keeps on twisting
You keep on building the lie
That you make up for all that you lack
It don't make no difference
Escaping one last time
It's easier to believe in this sweet madness oh
This glorious sadness that brings me to my knees

In the arms of an angel
Fly away from here
From this dark cold hotel room
And the endlessness that you fear
You are pulled from the wreckage
Of your silent reverie
You're in the arms of the angel
May you find some comfort there
You're in the arms of the angel
May you find some comfort here

Καλή αντάμωση...

Song To The Siren

2009-08-02T11:47:00.003+03:00

On the floating, shapeless oceans
I did all my best to smile
til your singing eyes and fingers
drew me loving into your eyes.

And you sang "Sail to me, sail to me;
Let me enfold you."

Here I am, here I am waiting to hold you.
Did I dream you dreamed about me?
Were you here when I was full sail?

Now my foolish boat is leaning, broken love lost on your rocks.
For you sang, "Touch me not, touch me not, come back tomorrow."
Oh my heart, oh my heart shies from the sorrow.
I'm as puzzled as a newborn child.
I'm as riddled as the tide.
Should I stand amid the breakers?
Or shall I lie with death my bride?

Hear me sing: "Swim to me, swim to me, let me enfold you."
"Here I am. Here I am, waiting to hold you."

(Performed by This Mortal Coil)

Ψυχρή Φωτιά

2009-06-09T23:51:00.003+03:00

Στον πραγματικό κόσμο,
όπως και στα όνειρα,
τίποτα δεν είναι ακριβώς
αυτό που φαίνεται.

Ζωή χωρίς νόημα
δεν μπορεί να γεννηθεί.
Βρίσκουμε μια αποστολή
στην οποία αφοσιωνόμαστε,
ή απαντάμε στο κάλεσμα
του ζοφερού κέρατος του Θανάτου.
Χωρίς σκοπό στη ζωή,
δεν έχουμε όραμα,
ζούμε σε πάλη
ή αφήνουμε το αίμα να στάξει
σ' ένα μαχαίρι αυτοκτονίας.

Πουθενά δεν μπορεί ένα μυστικό να κρατηθεί
πάντα μυστικό, σκοτεινό και βαθύ,
τόσο καλά όσο στο παρελθόν,
θαμμένο για πάντα...για πάντα.

Κράτησέ το στη σκοτεινή καρδιά σου,
διαφορετικά θα αρχίσουν οι ψίθυροι.

Όταν τα χρόνια θα έχουν θάψει
τα μυστικά για τα οποία ανησυχούσες,
κανένας έμπιστός σου δε θα μπορεί να προδώσει
τα λόγια που ποτέ δεν είπες.

Μόνο εσύ θα μπορείς τότε να ξεθάψεις
μυστικά ασφαλισμένα στον τάφο
της μνήμης...της μνήμης...
ασφαλισμένα στον τάφο της μνήμης.

Στον πραγματικό κόσμο,
όπως και στα όνειρα,
τίποτα δεν είναι ακριβώς
αυτό που φαίνεται...

Δονήσεις σ' ένα σύρμα.
Κρύσταλλοι πάγου
σε μια καρδιά που πάλλεται.
Ψυχρή φωτιά.

Η ψυχρότητα ενός μυαλού:
παγωμένο ατσάλι,
ζοφερή οργή, νοσηρότητα.
Ψυχρή φωτιά.

Άμυνα ενάντια
σε μια σκληρή ζωή,
θάνατος και πάλη.
Ψυχρή φωτιά...

Alone...

2009-03-14T01:26:00.003+02:00

...Αυτές είναι οι ευχές και οι προσευχές μου για σένα.

Όλες τις μέρες της ζωής σου, είθε να βρεις χάρη καθώς παραδίνεσαι στη ζωή. Είθε να βρεις ευτυχία, μόλις πάψεις να την αναζητάς. Είθε να μάθεις να εμπιστεύεσαι τους νόμους του πνεύματος και να κληρονομήσεις τη σοφία της Γης. Είθε να συνδεθείς ξανά με την καρδιά της φύσης και να νιώσεις τις ευλογίες του πνεύματος.

Οι προκλήσεις της καθημερινότητας θα συνεχίσουν να υπάρχουν και εσύ θα τείνεις να ξεχάσεις ό,τι σου έχω δείξει. Όμως ένα βαθύτερο μέρος του εαυτού σου θα θυμάται, και όταν θα θυμάσαι, τα προβλήματα της ζωής θα γίνονται επουσιώδη, σαν σαπουνόφουσκες. Το μονοπάτι θα ανοίξει μπροστά σου, εκεί όπου πριν μεγάλωναν μόνο τα αγριόχορτα της σύγχυσης. Το μέλλον σου και το μέλλον όλης της ανθρωπότητας είναι μονοπάτι προς το φως, προς στην αυξανόμενη συνειδητοποίηση της Ενότητας με τον Δημιουργό και με όλη τη Δημιουργία. Και το τι βρίσκεται πιο πέρα, είναι πέρα από κάθε περιγραφή.

Ακόμα κι όταν ο ουρανός εμφανίζει τη σκοτεινότερη όψη του, γνωρίζεις ότι ο ήλιος λάμπει πάντα εκεί ψηλά, ότι η αγάπη σε περιβάλλει και ότι το καθαρό Φως μέσα σου θα σε οδηγήσει να βρεις το δρόμο της επιστροφής για το σπίτι. Έχε εμπιστοσύνη, λοιπόν, στην πορεία που ακολουθεί το ξεδίπλωμα της ζωής σου και γνώριζε με βεβαιότητα, κατά τη διάρκεια του ταξιδφού σου μέσα από κορυφές και κοιλάδες, ότι η ψυχή σου βρίσκεται σώα και ασφαλής στα χέρια του πνεύματος. Είθε να καθοδηγηθείς, όπως καθοδηγήθηκα και εγώ...

Κάθε τόσο ρίχνε μια προσεκτική ματιά σε κάτι που δεν είναι φτιαγμένο από ανθρώπινα χέρια: ένα βουνό, ένα αστέρι, την καμπή ενός ποταμού. Σοφία και υπομονή θα έρθουν να σε βρούν και πάνω απ' όλα η διαβεβαίωση ότι δεν είσαι μόνος στον κόσμο.

(Dan Millman - The Laws Of Spirit -1995 - Sidney Lovett)

Δεν...

2009-02-20T23:19:00.005+02:00

Δεν έχω γονείς.
Ο Ουρανός και η Γη είναι οι γονείς μου.

Δεν έχω Θεία δύναμη.
Η υπακοή είναι τα μέσα μου.

Δεν έχω μαγική δύναμη.
Η εσωτερική δύναμη είναι η μαγεία μου.

Δεν έχω ζωή ούτε θάνατο.
Το αιώνιο είναι η ζωή και ο θάνατός μου.

Δεν έχω σώμα.
Η ανδρεία είναι το σώμα μου.

Δεν έχω μάτια.
Η αστραπή είναι τα μάτια μου.

Δεν έχω αυτιά.
Η ευαισθησία είναι τα αυτιά μου.

Δεν έχω μέλη.
Η ταχύτητα είναι τα άκρα μου.

Δεν έχω σκοπούς.
Η ευκαιρία είναι οι σκοποί μου.

Δεν έχω θαύματα.
Το πεπρωμένο είναι το θαύμα μου.

Δεν έχω αρχές.
Οι αρχές μου είναι η προσαρμοστικότητα σε όλα τα πράγματα.

Δεν έχω φίλους.
Ο Νους είναι ο φίλος μου.

Δεν έχω εχθρούς.
Η αφροσύνη είναι ο εχθρός μου.

Δεν έχω πανοπλία.
Η βούληση και η δικαιοσύνη είναι η πανοπλία μου.

Δεν έχω κάστρα.
Το ατάραχο πνεύμα είναι το κάστρο μου.

Δεν έχω σπαθί.
Το όνειρο του πνεύματος είναι το σπαθί μου.

Μάτια...
παρατηρούν...
Δεν μπορούν να δουν...

Faerie Queen

2009-02-01T03:41:00.007+02:00

Faerie Queen

Over on the hill
There grows a flower
Growing quicker still
More perfect by the hour
Deep within that flower
Is a tiny chair
All a-fringed with gold
The fairy queen sits there…

It is in her breath
That the wind does blow
It is in her heart
As pure as winter snow
It is in her tears
Crystal raindrops fall
And within her years
That she is in us all…

«Oh dark eyes
Help me see
Just one look
She is gone
Look on me
We are one
Fading with the setting sun…»

As the willow bows
To her majesty
All the forest flowers
Love her mystery
Who would not admire
Who could not adore
Who does not desire
Who wishes to see more?

Performed by Blackmore's Night (Album: The Village Lanterne)

******************

Μπορεί να φαίνεται κουραστικό με τόσα τραγούδια των Blackmore's Night, αλλά πιστεύω πως ταιριάζουν περισσότερο με το ύφος του blog. Με αυτό το τραγούδι θα ξεκινήσω το δεύτερο μέρος της ιστορίας (σαν να λέμε «2η σεζόν» δηλαδή!). Λίγη υπομονή όμως γιατί ακόμα βρίσκομαι στο προσχέδιο!!! Ευχαριστώ που περνάτε μια βόλτα κι από δω! Καλό μήνα!

Ο Καιόμενος

2009-01-23T02:58:00.002+02:00

Κοιτάχτε! μπήκε στη φωτιά! είπε ένας απ' το πλήθος.

Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα. Ήταν

στ' αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο, όταν του

μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται. Μα δε φωνάζει βοήθεια.

Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.

Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένoς να παραξενεύομαι.

Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;

Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;

Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.

Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν.

Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.

Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.

Γινόταν ήλιος.

Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες εποχές

άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε.

Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο.

Τάκης Σινόπουλος

[Το φαινόμενο της αυτοπυρπόλησης αποτέλεσε στην εποχή μας την έσχατη μορφή προσωπικής διαμαρτυρίας των διαφόρων απελπισμένων ιδεολόγων. Το ποίημα ανήκει στη συλλογή Μεταίχμιο Β΄ (1957)]

Peasant's Promise

2009-01-06T01:11:00.002+02:00

One warm summer night
He rode into sight
On a wild mare that was so perfectly white
I'd dreamed he'd return and I was right
Wishes can come true when you wish with all your might

One look in his eyes
I had realized

His life was so simple he had no disguise
He lived day to day, no promise he would stay
But in these few words he stole my heart away

He said: My life's not to lead
Through power or greed
I am but a poor man when I'm cut I bleed
A more humble man you never will meet
And here is my heart for only you to keep.

In the shade of the willow tree
My poor peasant promised to me

No scholarly thoughts, he couldn't pay high costs
And sometimes it feels like he's totally lost
But he said this true and he said it loud
I promise you my heart with this solemn vow.

One warm summer night
He rode into sight
On a wild mare that was so perfectly white
I'd dreamed he'd return and I was right
Wishes can come true when you wish with all your might.

In the shade of the willow tree
My poor peasant promised to me.

performed by Blackmore's Night (Album: Secret Voyage)
portrait by J

Shadows Of The Moon (part 07)

2008-12-01T23:04:00.003+02:00

"Το ταξίδι των χιλίων μιλίων αρχίζει με ένα βήμα"
Λάο Τσε

«Κάθομαι εδώ, στις απόκρυμνες βραχώδεις ακτές της Θάλασσας του Τινκ,
ονειρεύομαι τις μέρες που θα έρθουν και τα μέρη που πρόκειται να δω.
Ας ήξερες μόνο πώς είναι να έχεις καρδιά περιπλανώμενου.
Πως η ζωή είναι ένα ταξίδι που ανυπομονείς να αρχίσει...

Κάθομαι εδώ και αν υπάρξει απόλυτη ησυχία θα νομίσεις πως τα κύματα μου μιλάνε.
Οι παγίδες που κρύβουν τα ανοιχτά μονοπάτια είναι δυσκολότερα από όσο μπορώ να αντέξω και οτιδήποτε με δένει με αυτή τη χώρα, δε με ενδιαφέρει πια.

Διαβάστε περισσότερα »»»

All About Me

2008-11-23T12:28:00.003+02:00

Θα συνεχίσω να μαθαίνω τα μυστικά της γλώσσας που μου δώσανε μισή.
Θα συνεχίσω να μελετάω τη σοφία ενός πολιτισμού που είμαι κομμάτι του αλλά μου κρύψανε.

Μα δε θα πάψω να μιλάω μέχρι να το κατακτήσω αυτό.
Δε θα σταματήσω να γράφω για αυτά που καίνε το μυαλό και την καρδιά μου.
Δεν χρειάζεται να είμαι ειδικός για να παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου και αυτά που γίνονται για μένα χωρίς εμένα.
Δεν χρειάζεται να είμαι τέλειος για να αγγίζω την ψυχή μου,
γιατί αυτή είναι ήδη τέλεια και δεν έχει τέτοιες ανάγκες.
Δεν χρειάζεται να είμαι σοφός για να ξέρω ότι η ουσία και η πηγή της γνώσης βρίσκεται πίσω από τα πολλά στρώματα της εικονικής πραγματικότητας που στηρίζεται στο φόβο και στη ψευδαίσθηση.
Δεν χρειάζομαι κάποιο πτυχίο για να ελευθερώσω το πνεύμα που είναι εγκλωβισμένο στη νόηση του διαδισμού.

Θα συνεχίσω να βλέπω τον κόσμο με τα μάτια και την αθωότητα ενός παιδιού που συνεχίζει να θέλει την αγκαλιά της μάνας που το εγκατέλειψε.
Θα συνεχίσω να πιστεύω στο όνειρο γιατί ξέρω ότι κάποια μέρα θα ξυπνήσω και θα ανακαλύψω ότι αυτό που τώρα ονομάζω ζωή είναι απλά ένας κακός εφιάλτης που έπρεπε κάποτε να τελειώσει γιατί δεν γίνεται να κοιμάμαι αιώνια.

Και αν αυτό με οδηγήσει στην απομόνωση, ποτέ δεν θα είμαι μόνος.
Αν αυτό με αναγκάσει να ζητιανεύω τα ψίχουλα του κόσμου που ζει με αυταπάτες, ποτέ δεν θα είμαι φτωχός.
Αν με περιορίσουν στα ψεύτικα σίδερα της υλικής πραγματικότητας, ποτέ δεν θα είμαι δεσμευμένος και φυλακισμένος.

Αν όμως καταφέρω παρόλα αυτά να φωτίσω έστω και μια σπίθα που βρίσκεται μέσα στις καρδιές όλων των ανθρώπων.
Αν καταφέρω να βοηθήσω πολύ λίγους ανθρώπους να ανακαλύψουν τη σοφία που βρίσκεται μέσα τους.
Αν γίνω φίλος έστω και με ένα παιδί που νιώθει απομονωμένο και εγκλωβισμένο,
αν ελευθερώσω τη δύναμη ενός και μόνο νέου που του έχουν κόψει τα φτερά,
αν δώσω την ενέργεια μου, την αγάπη μου, την τρυφερότητα μου, τη κατανόηση μου έστω και σε έναν άνθρωπο που αισθάνεται μικρός και ασήμαντος,
τότε θα είμαι ακόμα πιο πλούσιος και από τον πλουσιότερο άνθρωπο αυτού του πλανήτη.
Γιατί αυτός θα συνεχίσει να αγνοεί το αδέσποτο σκυλάκι που βρίσκεται στο σκαλοπάτι του φανταχτερού παλατιού του,
γιατί αν το προσέξει, τότε θα πρέπει να εγκαταλείψει όλο αυτό τα εξωτερικό περίβλημα για να μπορεί να αισθανθεί τη γύμνια της ψυχής του."

Moment Of Truth

2008-11-15T13:10:00.005+02:00

Μετά από πρόσκληση της φίλης DYDTW, ας παίξω αυτό το παιχνίδι να χαλαρώσουμε λίγο...

1. Ποιο μυστικό θα ήθελες περισσότερο να ξέρεις?
Της αιώνιας ευτυχίας...

2. Πόσους ανθρώπους του αντίθετου φύλου έχεις αγαπήσει πραγματικά?
Η αγάπη δε μετριέται κατά κεφαλή...

3. Αναγκάζεσαι να αλλάξεις το όνομα σου. Ποιο όνομα θα διάλεγες;
Κανένα. Μια χαρά είμαι κ έτσι.

4. Τι θα χάραζες στην ταφόπετρα σου?
"Σκουπίστε τα πόδια σας πριν μπείτε εδώ μέσα!"

5. Διάλεξε ένα παραμύθι που πιστεύεις πως σου ταιριάζει απόλυτα.
" Ο Τζακ κι η φασολιά", κι όχι γιατί πιστεύω ότι μου ταιριάζει, αλλά είναι ένα καλό παράδειγμα για το πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει κανείς για την απληστία του.

6. Διάλεξε καινούριους γονείς!
Τι εχεις να μου προτείνεις;

7. Γράψε τα τελευταία διάσημα λόγια σου.
Αντίο

8. Αν ήσουν συγγραφέας ποιος θα ήταν ο τίτλος του πρώτου σου μυθιστορήματος?
Αυτός που έχω σ αυτό το blog

9. Αν ήσουν αυτοκίνητο τι μάρκα θα ήσουν?
Ένα άνετο οικογενειακό

10. Αν ήσουν άγριο ζώο τι θα ήσουν?
Πολύ άγριο, φαντάζομαι...

11. Για τι πράγμα μετανιώνεις περισσότερο?
Για τίποτα. Ό,τι κάνω το κάνω εις γνώσιν μου.

12. Πες κάτι για το οποίο θα ήθελες να σε θυμούνται.
Για την ύπαρξή μου.

13. Θα θυσίαζες την ζωή σου για κάποιον?
Όχι, γιατί αυτός ο "κάποιος" δε θα έκανε το ίδιο για κάποιον άλλο "κάποιο". Κι αυτά δυστυχώς είναι αλυσίδα...

Προσκαλώ στο παιχνίδι τους Black Fairy In My World Of Dreams και Time Out Of Prison

Lay Your Head Down

2008-09-05T20:24:00.004+03:00

Υπάρχουν στιγμές που ένα καλό τραγούδι μπορεί να σημαδέψει τη ζωή σου... Άλλες φορές θετικά κι άλλες αρνητικά.
Στη δική μου περίπτωση, το τραγούδι που μπορείτε να ακούσετε από τον player στο δεξί μέρος της σελίδας το "έλιωσα" μέσα σε ένα βράδυ! Έγινε must hit για τις μοναχικές νύχτες του καλοκαιριού, όπου κι αν παίχτηκε, όποιος κι αν το άκουσε! Θες η φωνή του Peter Bradley Adams που σε ταξιδεύει...θες λίγο η μουσική...λίγο η διάθεση...
Οι στίχοι είναι σχετικά όπως τους περιμένει κανείς σε μια μπαλάντα, αλλά πιστεύω πως στο συγκεκριμένο κομμάτι η φωνή και η μουσική είναι που κάνουν τη διαφορά (είχα να νιώσω έτσι περίεργα με ένα τραγούδι από την εποχή του Chris Isaak με το Wicked Game!)...

Beautiful sleeping baby
don't let it pass you by
when the leaves on the autumn trees all die
what do you find
lay your head down, lay your head down...

Beautiful sleeping baby
sail on the river wide
when the leaves of autumn trees all die
baby don't cry
lay your head down, lay your head down...

Cold Case...Fly Away

2008-08-27T22:02:00.007+03:00

Όταν έγινε η πρώτη προβολή του Cold Case στην Ελλάδα και είδα το πρώτο επεισόδιο, δεν περίμενα μια δραματική σειρά να δικαιολογεί τόσο πολύ το χαρακτηρισμό "δραματική"!
Υποθέσεις δολοφονιών που έκλεισαν πριν χρόνια, χωρίς να έχει βρεθεί ο ένοχος ή να βρίσκεται στη φυλακή ο λάθος άνθρωπος, μέχρι τη στιγμή που oι πράκτορες Scotty Valens (Danny Pino) και Lilly Rush (Kathryn Morris) να ανοίξουν πάλι το φάκελο. Η σειρά καθηλώνει με τα συνεχή flash back ως τη λύση του μυστηρίου, με το πνεύμα του νεκρού να εμφανίζεται μπροστά στα μάτια μας λίγο πριν περαστούν οι χειροπέδες στον πραγματικό ένοχο.
Η τελευταία σκηνή κάθε επεισοδίου είναι αυτή που έχει όλο το ζουμί: σε αυτή τη φάση λύνεται το μυστήριο, ενώ οι παραγωγοί της σειράς έχουν φροντίσει ώστε στη διάρκειά της να ακούγεται ένα τραγούδι που -συνήθως πάντα- θεωρείς ότι δε θα μπορούσε να ακουστεί κάτι καλύτερο!

Το βίντεο είναι από το 8ο επεισόδιο (Fly Away) της 1ης season και το κομμάτι είναι διασκευή του Heaven (Bryan Adams) από DJ Sammy & Yanou featuring Do.

Το πιο sad τέλος όλων των season του Cold Case...

Shadows Of The Moon (part 06)

2008-08-25T02:00:00.003+03:00

''Κράτησε το πρόσωπο σου στο φως του ήλιου
και δεν θα βλέπεις τη σκιά.''

...Τα πυκνά γκρίζα σύννεφα άρχισαν να αραιώνουν και η βροχή έδωσε τη θέση της στη ζεστασιά που πρόσφεραν οι ακτίνες του ήλιου. Το έδαφος γέμισε με μικρές λιμνούλες και μερικές σταγόνες που πάσχιζαν να κρατηθούν λίγο ακόμα στα κλαδιά των δέντρων, τελικά έπεφταν αρμονικά στην επιφάνεια του νερού. Τα πρώτα ψιθυρίσματα των πουλιών ακούστηκαν και μερικά ζώα έβγαιναν διστακτικά από τις φωλιές τους, παρατηρώντας το δάσος.

Διαβάστε περισσότερα »»»

Κάλεσμα

2008-07-15T04:11:00.010+03:00

Πού βρίσκεσαι αγαπημένη;
Βρίσκεσαι σ΄αυτόν τον μικρό παράδεισο,
ποτίζοντας τα άνθη
που ρίχνουν το βλέμμα πάνω σου,
όπως τα βρέφη στα στήθη της μητέρας τους;
Βρίσκεσαι στην κάμαρά σου,
όπου ο ναός της αρετής σου τοποθέτησε εκεί την τιμή σου,
και που σ' αυτόν θυσιάζεις την ψυχή
και την καρδιά σου προσφέροντάς τα σε μένα;
Βρίσκεσαι ανάμεσα στα βιβλία,
ζητώντας την ανθρώπινη γνώση
για την υπερχειλήσεις με τη σοφία του παραδείσου;

Σύντροφε της ψυχής μου, πού είσαι;
Προσεύχεσαι στο ναό;
Ή καλείς τη Φύση, το λιμάνι των ονείρων σου;
Είσαι στις καλύβες των φτωχών,
παρηγορώντας τους πονεμένους στην καρδιά
με τη γλυκύτητα της ψυχής σου
και γεμίζοντας τα χέρια τους με τη γεναιοδωρία σου;

Είσαι το απανταχού πνεύμα των θεών.
Είσαι η πιο δυνατή των χρόνων.

Μπορείς να θυμηθείς τη στιγμή που γνωριστήκαμε,
όταν η αύρα της ψυχής σου μας περικύκλωσε
και οι Άγγελοι της Αγάπης μας παρέσυραν,
τραγουδώντας τον ύμνο για το έργο της ψυχής;
Μπορείς να αναπολήσεις τη στιγμή
που καθόμασταν στη σκιά των κλαδιών,
αποφεύγοντας την ανθρωπότητα,
όπως τα κόκκαλα που προστατεύουν από κάθε τραυματισμό
το ιερό μυστικό της καρδιάς μας;
Θυμάσαι τα μονοπάτια και τα δάση
στα οποία περπατήσαμε με τα χέρια ενωμένα
και τα κεφάλια μας να γέρνουν στοργικά το ένα πλάι στο άλλο,
σαν να προσπαθούσαμε να κρύψουμε
εμάς μέσα στους εαυτούς μας;
Θυμάσαι την ώρα που σε αποχαιρέτησα
και το θερμό φιλί σου στα χείλη μου;
Το φιλί αυτό μου δίδαξε πως η ένωση των χειλιών από αγάπη
αποκαλύπτει μυστικά του παραδείσου
που καμιά γλώσσα δε μπορεί να αρθρώσει!
Αυτό το φιλί ήταν η αρχή μιας ανάσας,
σαν την ανάσα των θεών που δημιούργησαν τον κόσμο.

Αυτή η ανάσα μου έδειξε το δρόμο
για τον κόσμο των πνευμάτων,
ανακοινώνοντας το μεγαλείο της ψυχής.
Κι εκεί θα διαιωνίζεται μέχρι να ανταμώσουμε.

Πού βρίσκεσαι αγαπημένη μου;
Μπορείς να ακούσεις το κλάμα μου πέρα από τον ωκεανό;
Στείλε με πανιά το χαμόγελό σου στον άνεμο.
Θα με φτάσει και θα μου δώσει δύναμη.

Πού είσαι αγαπημένη;
Πόσο μεγάλη είναι η αγάπη!
Και πόσο μικρός είμαι εγώ...

(Αφιερωμένο στην Χ.-Αύγουστος 2000)

Paradise (Not For Me)

2008-07-12T21:27:00.009+03:00

I can't remember
When I was young
I can't explain
If it was wrong
My life goes on
But not the same
Into your eyes
My face remains

I've been so high
I've been so down
Up to the skies
Down to the ground

I was so blind
I could not see
Your paradise
Is not for me

Autour de moi (All around me)
Je ne vois pas (I could not see)
Qui sont les anges (Who are the angels)
Surement pas moi (Surely not me)
Encore une fois (Once more again)
Je suis cassee (I am broken)
Encore une fois (Once more again)
Je n'y crois pas (I don't believe it)

I've been so high
I've been so down
Up to the skies
Down to the ground

There is a light
Above my head
Into your eyes
My face remains

I can't remember
When I was young
Into your eyes
My face remains

Into your eyes
My face remains

Shadows Of The Moon (part 05)

2008-07-10T01:03:00.004+03:00

"Να είσαι ταπεινός,
γιατί είσαι φτιαγμένος από το χώμα της γης.
Να είσαι ευγενής,
γιατί είσαι φτιαγμένος από την ύλη των άστρων."
(Σέρβικη παροιμία)

Οι πρώτες ηλιαχτίδες ξεπρόβαλλαν στον ορίζοντα, πίσω από την ψηλότερη γυμνή κορυφή της οροσειράς. Τα μικρά χωριά της Σάτνα απλώνονταν στην κοιλάδα, χωρισμένα από λεπτά ποτάμια και ρηχές λίμνες και το παλάτι του βασιλιά Όροντ στεκόταν μεγαλειώδες και καμαρωτό, σαν σκοπός που προσέχει τα σύνορά του από τις επιδρομές των βαρβάρων. Τα τείχη του μεγαλοπρεπή και πελώρια, αγκάλιαζαν σφιχτά τη βασιλική κατοικία και χάνονταν στην πίσω πλευρά των βουνών. Η χώρα ήταν πλήρως ανερμονισμένη και τίποτα από τα σπίτια των χωριών δεν είχε να ζηλέψει κάτι από την προσεκτική κατασκευή του παλατιού.
Μικρά διάσπαρτα σύννεφα κάλυπταν τις καλλιέργεις των χωρικών και έδιναν μικρούς τόνους παραδεισένιας ηρεμίας σε όλο το τοπίο.

Διαβάστε περισσότερα »»»

Forty One Ways

2008-06-27T02:33:00.002+03:00

Forty one ways to die
One strong will to live
World's gone all awry
Faith is the battlefield

Tender, I feel
And the wheels turn
To fortify a design of free will

Forty one ways to die
One strong pain to feel
Strapped to a suicide
With just one more place to be

Tender, I feel
And the wheels turn
To fortify a design of free will

We test, we form, we fear, we tilt
We strive, we fall, we want, we kill
And we hail, and we doubt
And with all waisted
We heal, and we call
We atone kneeled here
And will stray fortified
In a windfall

Shadows Of The Moon (part 04)

2008-06-25T21:03:00.006+03:00

"Μην αφήσεις το κύμα να σε βγάλει όπου θέλει.
Δες πώς κινείται και χάραξε τη δική σου πορεία."

Το τρίξιμο των ξύλων της γέφυρας, καθώς βάδιζε η Άισα, την έκαναν να ανατριχιάσει. Οι μεγάλες ξύλινες τάβλες γεμάτες διάσπαρτα με βρύα και μικρές κλωστές χορταριού θαρρείς πως πάσχιζαν να αντέξουν το βάρος της. Ένα βάρος το οποίο δεν ήταν ικανές να αντιληφθούν αν πρόκειται για σωματικό ή περισσότερο ψυχικό. Κάθε ρίγος της και μια μικρή βελονιά στην καρδιά της, φορτώνοντάς τη με αναμνήσεις που η Άισα προσπαθούσε να απωθήσει. Κάθε της βήμα και πιο βαρύ, λες και με τον τρόπο που βάδιζε, ο χρόνος την άγγιζε και τη διαπερνούσε αστραπιαία. Ένα σώμα νεαρό και δυνατό με μια καρδιά που ψυχορραγούσε και πάλευε να αντέξει μέχρι και την τελευταία άντληση του αίματος στις αρτηρίες του κορμιού. Δεξιά κι αριστερά οι κουπαστές της γέφυρας, υγρές και με το χρώμα τους ξεθωριασμένο, μάρτυρες κι αυτές, όπως και τα ξύλα, αιώνιων διαδρομών προς τις αντικρυστές όχθες του ποταμού, ανήμπορες να κρατήσουν μια παλάμη που πρόκειται να ακουμπήσει πάνω τους για να στηρίξει για λίγο έναν κουρασμένο περαστικό...

Διαβάστε περισσότερα »»»

Dead Gardens

2008-06-24T04:11:00.008+03:00

Η ιστορία πίσω από τον πίνακα που ζωγράφισα έχει ήδη ειπωθεί.
Δεν υπάρχουν πλέον κηλίδες από δάκρια στις σελίδες του ημερολογίου μου.
Κουρασμένος, αλλά ανίκανος να τα παρατήσω γιατί
είμαι υπεύθυνος για τις ζωές που έσωσα.

Το παιχνίδι έχει τελειώσει.
Η αυλαία έχει πέσει.

Όλες οι ιστορίες έχουν ειπωθεί
Όλες οι ορχιδέες έχουν χαθεί.
Τώρα, χαμένος στον δικό μου κόσμο,
νοιάζομαι για νεκρούς κήπους.
Το τραγούδι μου έχει ελάχιστη αξία πλέον.
Είναι ώρα να αφήσω στην άκρη αυτή την αποκαμωμένη πένα.

Το παιχνίδι έχει τελειώσει.
Η αυλαία έχει πέσει.

«Πού είναι οι λύκοι, το υποβρύχιο φεγγάρι,
το μονοπάτι των ξωτικών, το λιμάνι της νιότης,
οι λίμνες της έναστρης θάλασσας...
Έχω νιώσει αρκετά για έναν τέτοιο μοναχικό άθλο;
Ή είναι καιρός να αναμετρηθώ με τους Αρχαίους των Ημερών
και η παρθένα να συλλάβει;»

(Ελεύθερη απόδοση του τραγουδιού Dead Gardens των Nightwish
Songwriters: Holopainen, Tuomas Lauri Johannes)

Shadows Of The Moon (part 03)

2008-06-23T00:54:00.015+03:00

"Για να γίνεις ο νικητής που θα κερδίσει το θαυμασμό σου,
θα πρέπει να έχεις έλεγχο της συγγραφής του πεπρωμένου σου.
Η πένα που γράφει την ιστορία της ζωής σου,
θα πρέπει να είναι στο δικό σου χέρι."
(Dr Irene C. Kassorla)

Τα πρώτα αστέρια φάνηκαν στον ουρανό. Η νύχτα έφτασε και μαζί της έφερε σκιές, έτοιμες να καλύψουν τη λαίλαπα του σώματος και της ψυχής που αντιμάχονται, έτοιμες να τονίσουν περισσότερο το σκοτάδι που καλύπτει πλέον όλο τον ορίζοντα. Η ομίχλη σκεπάζει το βλέμμα του και δεν τον αφήνει να ξεχωρίσει αν το πλάσμα που πλησιάζει είναι φύλακας-άγγελος ή τιμωρός-δαίμονας. Επικρατεί πλήρης ησυχία. Το απαλό αεράκι ευθύνεται για το θρόισμα των φύλλων και ένα μικρό κοπάδι από ελάφια ταράζουν το έδαφος.

Διαβάστε περισσότερα »»»

Where Are We Going From Here...

2008-06-22T01:04:00.004+03:00

On a long road, miles to go
It's winding and cold and it's covered with snow
But I ask you what we all want to know
Where are we going from here?...

Lines on my face, lines on my hands
Lead to a future I don't understand
Some things don't go as they're planned...
Where are we going from here?...

Tracing the trails through the mirrors of time
Spinning in circles with riddles in rhyme
We lose our way, trying to find
Searching to find our way home...
Trying to find our way home...

As the day dies, with tears in our eyes
There's too few hellos and too many goodbyes
Silence answers our cries...
Where are we going from here?...

We're all on this road, with miles to go
Braving new pathways into the unknown
But who do you ask, when no one really knows
Where we are going from here?...

Shadows Of The Moon (part 02)

2008-06-19T00:15:00.014+03:00

"Η επίθεση και η φυγή αποτελούν μέρος της μάχης.
Αυτό που δε βοηθάει είναι να στέκεσαι παραλυμένος από φόβο."
(Paulo Coelho - Το Ημερολόγιο Ενός Μάγου)

Το ξημέρωμα τη βρήκε με το σώμα της ελαφρά ακουμπησμένο σε έναν τεράστιο γέρικο κορμό μιας σεκόγιας. Το πανύψηλο δέντρο δεν την άφηνε να διακρίνει πόση ώρα έχει ξημερώσει αλλά η υγρασία του χώματος πρόδιδε τη χρονική στιγμή.
"Δεν πρέπει να έχουν περάσει δύο ώρες από την ώρα που φάνηκαν οι πρώτες αχτίδες", σκέφτηκε κοιτάζοντας τη μεγαλοπρέπεια της σεκόγιας, καθώς αυτή υψωνόταν αγέρωχη με καμάρι και δύναμη μπροστά της.

Διαβάστε περισσότερα »»»

Ένα δάκρυ κι ένα χαμόγελο

2008-06-18T22:42:00.010+03:00

Δε θα αντάλλαζα τις λύπες της καρδιάς μου
με τις χαρές του πλήθους.
Και τα δάκρια, όπου η λύπη κάνει και πέφτουν από κάθε μου μέρος,
δε θα τα μετέτρεπα σε χαμόγελα.

Θα ήταν προτιμότερο η ζωή μου να παραμείνει ένα δάκρυ κι ένα χαμόγελο.

Ένα δάκρυ για να εξαγνίσει την καρδιά μου και να με κάνει να καταλάβω
τα μυστικά και τα κρυμμένα της ζωής μου.
Ένα χαμόγελο για να με σύρει δίπλα στους γιους του είδους μου
και να γίνω σύμβολο της εξύμνησής μου από τους θεούς.

Ένα δάκρυ για να ενώσει εκείνους που έχουν ραγισμέμη καρδιά,
ένα χαμόγελο για να γίνει σημάδι της χαράς μου όσο υπάρχω.

Θα προτιμούσα να πεθάνω λαχταρώντας και νοσταλγώντας,
παρά να ζήσω αποκαμωμένος και απεγνωσμένος.

Θέλω η λαχτάρα για αγάπη και ομορφιά να είναι στα βάθη του πνεύματός μου,
γιατί έχω δει αυτούς που έχουν ικανοποιήσει τους πιο αξιολύπητους ανθρώπους.

Έχω ακούσει για το στεvαγμό αυτών που λαχταρούν και νοσταλγούν
και είναι ό,τι πιο γλυκό κι από την πιο γλυκιά μελωδία.

Με το δειλινό να έρχεται το λουλούδι διπλώνει τα πέταλά του
και κοιμάται, αγκαλιάζοντας τον πόθο του.
Και με τον ερχομό της μέρας, ανοίγει τα χείλη του
για να συναντήσει το φιλί του ήλιου.

Η ζωή ενός λουλουδιού είναι πόθος και εκπλήρωση.
Είναι δάκρυ και χαμόγελο.

Τα νερά της θάλασσας γίνονται αφρός και αναδύονται και γίνονται σύννεφα.
Και τα σύννεφα επιπλέουν πάνω από τους λόφους και τις πεδιάδες
μέχρι να συναντήσουν το απαλό αεράκι, οι στάλες τους να πέσουν σαν δάκρια
στα χωράφια και να γίνουν ένα με τα αυλάκια και τα ποτάμια
ώσπου να επιστρέψουν στη θάλασσα... στο σπιτικό τους.

Η ζωή ενός σύννεφου είναι χωρισμός και συνάντηση.
Είναι δάκρυ και χαμόγελο.

Κι έτσι το πνεύμα διασπάται από το ανώτερο πνεύμα
για να κινηθεί στον υλικό κόσμο και να περάσει σαν σύννεφο
πάνω από το βουνό της λύπης και τα δέντρα της χαράς και να συναντήσει
το αεράκι του θανάτου ώσπου να επιστρέψει εκεί από όπου ξεκίνησε.

Shadows Of The Moon (part 01)

2008-06-18T01:37:00.021+03:00

...Από όσα ψιθυρίζεις στο φεγγάρι,
πόσα μπορεί κι αυτό να ακούσει;

Στέκεται στην άκρη του νήματος, μετέωρη και περιμένει μια απάντησή του. Θυμάται καλά τα λόγια του, τις ημέρες εκείνες που ήταν μακριά της: "Αν ποτέ νιώσεις μοναξιά κοίταξε τον έναστρο ουρανό και το φεγγάρι και κάνε μια ευχή... Κι εγώ θα γίνω αστέρι και θα πέσω στη γη, να πραγματοποιήσω την ευχή σου!". Και τώρα είναι εκεί και προσμένει καρτερικά, αυτά που τόσο καιρό ονειρευόταν πως θα έκανε.
Μα ο χρόνος έχει άλλα σχέδια για εκείνη. Μπροστά στην απέραντη ευτυχία της υψώνεται ένα τείχος γεμάτο απαισιοδοξία και δάκρια. Η ονειροχώρα της μεταμορφώνεται πλέον σε ένα συννεφιασμένο τοπίο, έτοιμο να πνιγεί από τις χοντρές διάφανες στάλες της πρώτης μπόρας. Η ψυχή της, κουρασμένη πλέον, ζητά τη λύτρωσή της από τα πάθη. Το κορμί της πολεμά για την επιβίωση, την ώρα που κάθε όπλο σκουριάζει από την υγρασία τις πρώτες πρωινές ώρες.
"Θα κερδίσω κι αυτή τη μάχη!", σκέφτεται, καθώς ο μεγάλος εχθρός πλησιάζει, "πρέπει να την κερδίσω!"...

Διαβάστε περισσότερα »»»

If You Forget Me

2008-06-17T22:05:00.008+03:00

I want you to know one thing
You know how this is...
If I look at the crystal moon
At the red branch of the slow autumn at my window
If I touch near the fire the impalpable ash or the wrinkled body of the log
Everything carries me to you
As if everything that exists - aromas, light, metals
Were little boats that sail toward those isles of yours that wait for me
Well, now...
If little by little you stop loving me
I shall stop loving you
Little by little
If suddenly you forget me
Do not look for me
For I shall already have forgotten you
If you think it long and mad the wind of banners that passes through my life
And you decide to leave me at the shore of the heart where I have roots
Remember
That on that day, at that hour, I shall lift my arms
And my roots will set off to seek another land
But, if each day, each hour, you feel that you are destined for me
With implacable sweetness
If each day a flower climbs up to your lips to seek me
Ahh my love, ahh my own, in me all that fire is repeated
In me nothing is extinguished or forgotten
My love feeds on your love, beloved
And as long as you live, it will be in your arms without leaving mine